One2gether Travel, Single reizen en Alleenstaande ouder vakanties
Home  Single reizen & Eénouder  Aanbiedingen Partners Reisinfo  Info One2gether 



Schrijf je nu in voor de gratis nieuwsbrief!
Bekijk ons fotoboek!
Beleef het zelf!
Bezoek ons forum!
Bekijk de actuele vluchtinformatie


Bewaar deze site



In de media


We zijn geen eenlingen, we hebben elkaar

20-05-2005

Groepsreis voor éénoudergezinnen
Door Martine Boelsma

In je eentje op vakantie gaan met twee kleine kinderen is in de regel een behoorlijke uitputtingsslag. Je kinderen vermaken zich prima, maar zelf ben je nog drukker dan thuis. Is dat anders als je met een groep andere alleenstaande ouders op pad gaat? AD Reizen nam de proef op de som.

Alleenstaande ouders zijn niet alleen. Nederland telt er momenteel zo'n 425.000. In 1995 waren dat er nog 361.000. De groeiende groep vormt een aantrekkelijk doelwit voor de reisbranche. Er worden dan ook steeds meer reizen aangeboden die zijn toegesneden op de behoeften van éénoudergezinnen.

Wij kozen voor de relatief jonge reisorganisatie One2gether travel, twee jaar geleden opgericht door Rineke van Doorn (47), zelf alleenstaande moeder van een zoon en een dochter in de puberleeftijd. Bestemming: het Corinthia hotel in Tekirova, een vijfsterrenresort in de buurt van Antalya aan de Turkse rivièra. Voor de gelegenheid door One2gether omgedoopt in 'Single Parents Paradise'.

Twee keer eerder ben ik op een vliegvakantie geweest met mijn kinderen, die inmiddels drie en zes jaar oud zijn. Ik weet dus wat de knelpunten zijn. Om te beginnen: de reis. Met twee kleintjes, een buggy, koffers en handbagage voel je je eerder een oververmoeide pakezel dan een ontspannen vakantieganger. Je moet nóg beter opletten dat ze niet weglopen, en er is de constante spanning: ze zullen toch niet gaan huilen in het vliegtuig?

Ten tweede: het verblijf. In een restaurant eten met kinderen betekent dat je af en toe een brok voedsel naar binnen schrokt terwijl je in de weer bent met het redden van omvallende bekers, het oprapen van gevallen vorken en messen, het wegschrapen van tomatensaus op witte shirtjes en het lanceren van koudgeworden hapjes in weigerachtige mondjes (daar komt een treintje...tuut...tuut.) En dat alles terwijl je medelijdende blikken van de ontspannen keuvelende gezinnetjes om je heen probeert te negeren.

Ten derde: de avonden. Na jezelf een dag te hebben weggecijferd, stop je de kinderen in bed. En dan? Dan blijf je op je kamer of op het balkon een boekje lezen totdat je zelf ook gaat slapen.

Mijn verwachtingen zijn dan ook hooggespannen als we ons naar het Brabantse Udenhout begeven, waar de groep van tien ouders en 13 kinderen zich om vier uur 's middags heeft verzameld voor de busreis naar Brussel, waar vandaan we naar Antalya zullen vliegen. Helaas pas om 21.00 uur 's avonds. Minpuntje voor een reis die belooft het eenoudergezinnen zo gemakkelijk mogelijk te willen maken.

Groter minpunt is dat we vliegen met Onur Air, dat kort na deze vakantie een vliegverbod kreeg. Een kleine ramp voltrekt zich: de Tristar is zo ernstig vertraagd dat hij niet meer mag landen in Brussel. We moeten om 23.00 uur het vliegveld verlaten, onze koffers ophalen en met de bus naar Oostende reizen. Waar we uiteindelijk om drie uur 's nachts vertrekken. Aankomst in Antalya: 07.09. Aankomst in het hotel in Tekirova: 11.00 uur. Totale reisduur Rotterdam-Tekirova: 20 uur. Ik ben een zombie, de kinderen zijn ziek. Deze eerste vakantiedag brengen we grotendeels in bed door.

Maar het moet gezegd: zonder steun van de groep had ik het helemaal niet gered. De één droeg een koffer, de ander gaf mijn oudste dochter een handje en weer een ander deelde snoepjes uit om een opkomende kindercrisis te bezweren.

Reisleidster Rineke van Doorn voelt zich behoorlijk opgelaten over deze slechte start. ,,Dit is de laatste keer dat we met een buitenlandse chartermaatschappij vliegen'', belooft ze. ,,Dan wordt de reis alleen wel wat duurder.''

Eenmaal bijgetrokken en aan de rand van het zwembad, met uitzicht op zee, hebben we niets meer te klagen. De 13 meereizende kinderen gaan volstrekt vanzelfsprekend met elkaar om. De oudere meisjes bekommeren zich liefdevol om de kleintjes. 's Middags doe ik samen met mijn zoontje van drie een dutje. Dochter van zes wordt opgevangen door de groep. Langzaam maar zeker beginnen we te ontstressen.

Hoe vergaat het de anderen? Marjan (35), een systeemanaliste uit Den Haag, moeder van een zoon van vijf en ruim een jaar gescheiden, rekt zich nog eens behaaglijk uit. ,,Op deze manier heb ik er zelf óók wat aan. Het loopt gewoon allemaal wat soepeler.'' Ze heeft er bewust voor gekozen niet met vrienden of familie op vakantie te gaan. ,,Ik wil me niet opdringen. Ook al bedoelen mensen het goed, je bent toch al snel het vijfde wiel aan de wagen.''

Die ervaring heeft ook Marieke (42), galeriehoudster uit Enschede en moeder van twee kinderen (10 en 13). ,,Ik ben een keer naar een hotel in Portugal geweest, en ik heb een keer gekampeerd. Op die camping waren ook vrienden. Ik kon wel bij hen terecht, maar dat doe je gewoon niet steeds. Je wilt ze niet tot last zijn. Je kinderen vermaken zich prima, maar voor jezelf is het erg stil. Andere stellen vragen je er niet zo snel bij. Als vrouw alleen ben je een beetje bedreigend misschien.''

Via internet kwam ze de eenouderreizen op het spoor. ,,Het bevalt me tot nog toe prima. Vooral omdat ik het gevoel heb dat ik de groep in en uit kan gaan. Soms wil ik even alleen zijn, en dat is ook geen probleem.''

Verpleegkundige Tanja (41) was vorig jaar ook in Turkije met haar nu achtjarige dochter. ,,Zij had al heel snel een vriendinnetje. De ouders van dat meisje vroegen mij steeds om bij hen te komen zitten. Dat deed ik een paar keer, maar je wilt ook de privacy van een ander gezin niet aantasten. Ik voelde me een beetje opgelaten.'' Ze vindt deze groepsreis dan ook 'een prima alternatief'.

Bijkomend voordeel noemt Tanja dat ze met lotgenoten onderweg is. ,,Je kunt je eigen problemen een beetje relativeren. Soms voelt het alsof je de enige alleenstaande moeder van Nederland bent. Maar dat is dus niet zo.''

Tom (43) uit Kerk-Avezaath is weduwnaar. Zijn vrouw Sophie overleed in januari en hij heeft lang moeten nadenken voordat hij de stap waagde om met dochter Emily (7) op reis te gaan. ,,Ik vond het eng. Stel dat er in een ver buitenland wat met mij zou gebeuren? Wie vangt haar dan op? Veiligheid was dan ook de belangrijkste reden om voor deze groepsreis te kiezen. Maar natuurlijk ook de gezelligheid, en de andere kinderen waar Emily mee kan spelen.''

Het verdriet is nog vers en de reis, hoopt Tom, geeft hem en zijn dochter wat afleiding, en helpt wellicht een beetje bij de verwerking van hun verlies. ,,Het verdriet komt naar boven, omdat ik voor het eerst een beetje tijd heb om na te denken. Maar ik heb óók voor het eerst weer gelachen.'' Tom voelt zich door de groep geaccepteerd, wat op zijn werk niet altijd het geval is. ,,Mensen begrijpen niet wat je doormaakt; hoe alleen je plotseling bent, dat je nooit meer tijd voor jezelf hebt, laat staan voor je verdriet. Dat is de hardheid van deze samenleving. Ik zou elke weduwnaar of weduwe aanraden: breek er uit, blijf niet thuiszitten, boek die vakantie. Ook al is de drempel nog zo hoog.''

Ook Thea (34) uit Tiel moest veel overwinnen om op vakantie te gaan. ,,Op de ochtend van vertrek heb ik nog staan janken omdat ik eigenlijk niet wilde. Ik ben sinds september alleen. Voor het eerst in je eentje op vakantie vond ik heel confronterend. Ik ben gewend om als gezinnetje te reizen, maar tegelijkertijd moest ik eruit. En nu ik hier eenmaal ben zou ik het liefste blijven. Héérlijk vind ik het.''

En hoe gaat het met mij? Ik heb veel aan het gezelschap en de steun van de groep. Maar doordat ik de enige ben met twee zó jonge kinderen, zijn niet alle voordelen van het resort aan mij besteed. De constante zorg voor de jongste blijft, want hij is nog te klein voor de 'mini-club', de shows, de disco en andere kinderactiviteiten, waar de grotere kinderen wel volop van genieten en waar ze binnen de veiligheid van het resort veilig in en uit kunnen lopen. Ook het buffet is met twee kleintjes eerder lastig dan gemakkelijk. Echt onbekommerd luieren kan ik dus niet. Dat geeft me het gevoel dat ik, vergeleken met de andere ouders, een beetje een moeilijk geval ben.

Reisleidster en directeur van One2gether Rineke van Doorn. ,,Niemand kan een ontbrekende partner vervangen. Maar we proberen mensen wel het gevoel te geven dat ze er niet alleen voor staan.''

Ook Rineke weet waarover ze praat. ,,In 1997 ben ik gescheiden. Een jaar later had ik een nieuwe partner, maar hij overleed. Met hem, zijn kinderen en die van mij, ging ik altijd op vakantie. Ineens was ik een half gezin. Ik miste de gezelligheid, maar ook de veiligheid van de groep. Vanuit die gedachte ontstond het idee om reizen voor alleenstaande ouders te organiseren. Heel praktisch dus: stel dat er wat gebeurt met je? Wie gaat er dan met jou naar de dokter en wie past op je kinderen? Hoe ga je om met je koffers? Ook is het fijn om mensen uit hun uitzonderingspositie te halen. Vanmorgen zei iemand van het personeel tegen ons: daar heb je de Hollandse maffia weer. Dat vond ik een compliment. We zijn geen eenlingen, we hebben elkaar.''

De reis naar het Corinthia Hotel in Tekirova kostte voor één volwassene met twee kinderen €1495. Daarbij kwamen nog de kosten voor de bus naar Brussel (€75) en drie visa op de luchthaven van Antalya (€30)

One2gether travel boekt inmiddels nog uitsluitend bij Transavia. www.one2gether.nl tel: 013-5112206.





Disclaimer
One2gether Travel respecteert privacy van alle bezoekers aan haar site en draagt er zorg voor dat informatie die u aan One2gether Travel verschaft vertrouwelijk wordt behandeld. One2gether Travel zal uw persoonlijke gegevens niet ongevraagd delen, doorgeven, verkopen of ter beschikking stellen van derden.